Zwiazek Radziecki obejmuje prowadzenie

Zwiazek Radziecki obejmuje prowadzenie

Pierwszy sputnik radziecki ważył 83,6 kg i miał kształt kuli o średnicy 58 cm, do której były przytwierdzone 4 anteny w postaci prętów. W środku znajdowały się różne przyrządy pomiarowe oraz dwa nadajniki radiowe, przekazujące na Ziemię uzyskane wyniki. Sputnik poruszał się po orbicie eliptycznej wokół Ziemi w ten sposób, że jego odległość nie była jednakowa. Najbliższy ziemi punkt orbity wynosił 227 km, najdalszy aż 947 km. Na samym początku czas jednego obiegu wokół Ziemi przekraczał nieco % min. Początkowo prędkość wynosiła ok. 7,6 km/s. Wraz ze sputnikiem okrążał Ziemię również ostatni człon rakiety nośnej. Ponieważ człon stawiał większy opór przy poruszaniu się w atmosferze niż sam sputnik, wcześniej zwolnił swój bieg. Pociągnęło to za sobą stopniowo opadnięcie jego aż do gęstszych warstw atmosfery, gdzie spłonął jak meteor wskutek tarcia o cząsteczki powietrza. Ten sam los spotkał sputnik, który spalił się 4 stycznia 1958 r., prawie miesiąc później. Niedługo świat musiał czekać na drugi radziecki „sztuczny księżyc”, który wszedł na orbitę 3 listopada 1957 r. Masa aparatury naukowej wynosiła ponad 508 kg. Powszechną sensację wzbudził fakt, że w drugim sputniku umieszczono żywego psa „Łajkę”. Pies znajdował się w specjalnym zasobniku zaopatrzonym w aparaty denowe do oddychania oraz przyrząd do karmienia. Do ostatniej porcji pożywienia dodano truciznę, gdyż nie przewidziano możliwości sprowadzenia zwierzęcia z powrotem na Ziemię.

Comments are closed.