TU-114

TU-114

Przykładem samolotu pasażerskiego o napędzie turbośmigłowym był „TU-114″. Ten radziecki statek powietrzny miał 4 silniki, a każdy z nich napędzał dwa czteropłatowe śmigła. Rozpiętość skrzydeł wynosiła 58 m, masa w locie przy pełnym obciążeniu – 156 t. Samolot „TU-114″ zabierał 160-220 pasażerów. Bez przesady, prawdziwym gigantem powietrznym był radziecki „Anteusz”, zbudowany w 1965 r. Ten górnopłat z czterema silnikami turbośmigłowymi o łącznej mocy 44 000 kW mógł unieść „bagaż” 80 t; inne parametry tej maszyny: prędkość 650 km/h, zasięg 5000 km, masa startowa 250 t. Głównym tematem naszej relacji będą jednak samoloty turboodrzutowe, one bowiem z racji większej prędkości ukształtowały oblicze współczesnego lotnictwa. Najszybciej do pasażerskiego odrzutowca doszli Anglicy. Włożyli oni dużo wysiłku, aby choć na kilka lat odebrać Amerykanom prymat w lotnictwie cywilnym. Projekt samolotu „Comet” powstał w 1949 r., a już w 1952 r. rozpoczęły się pierwsze regularne loty. Ponieważ jednak rejsy odbywały się na dużej wysokości, wnętrze kabiny było utrzymywane pod zwiększonym ciśnieniem, a więc każdy lot oznaczał zmianę sił wewnętrznych działających na konstrukcję. Po pewnej liczbie takich cykli zmiennego obciążania następowało „zmęczenie” materiału. W narożu któregoś z okien pojawiało się pęknięcie. To, co potem stawało się przy prędkości 800 km/h było kwestią ułamka sekundy: rozdarcie blachy kadłuba, podobne do eksplozji rozerwanie samolotu wskutek ciśnienia wewnętrznego. Po pięciu katastrofach loty trzeba było zawiesić na długi czas, a klienci zagraniczni wycofali natychmiast swoje zamówienia na samoloty.

Comments are closed.